احساس بدبختی میکنم... با این حال از همه خوشبخترم ...

خودم پروندمش کنارش آروم بودم . واقعا رفت دیگه

سخته ولی قبلا هم تنها بودم

می دونی... نه یادم نبود تو نمیدونی مثل من

نقطه

پایان

وای که این واژه ها

لال اند در پیش تو

آه چه بد زخمیه

که فردا کیست

هم آغوش تو

آه که این لعنتی

این قرصهای افسردگی

رنگ به رنگ دز به دز

به باد داد ، آرام زندگیم

شال ،شال سرخ تو

موج ،موج موی تو... نرمترین حادثه

آفرین به آخرین شاهکار روی تو...

امروز شاید پست آخر این لاگ باشه

میخوام در مورد دوست داشتن بگم براتون . البته طبق معمول با یه داستان

همیشه داستانا با یه نفر شروع میشه!

یه پسری که زندگیش عجیب گره خورده بود  با  یه تنهایی از سمت   زندگیش همراه با یه مریضی که از اون یکی سمت زندگیش وارد شده بود سرگرم بود. تو زندگی خودش و مشکلات خودش قرق شده بود

دلش میخواست دوست داشته باشه با یکی باشه یکی که خودتون میدونید یعنی چی... ( یعنی امیدوارم بدونید)

خلاصه تو مسیر زندگیش با یه دختری آشنا میشه که عجیب بهش دل میبنده اول بهش میگه در مورد مریضیش و بعضی از دردای زندگیش اون دختر میشه همه چیز زندگیش جوری که پسره جون میده براش.

تا اینکه گره زندگی پسر انگاری سفت تر از قبل میشه مریضیش بدتر و بدتر میشه ، سختی زندگیش با درد همراه میشه ... تصمیم میگیره عشقش رو از خودش دور کنه تا اون خوب زندگی کنه حد ا قل ولی انگاری عشق بینشون تو گوشت و خونش رخنه کرده

حالا فقط یه لبخند دختر انگار اون پسر رو تو زندگی نگر داشته . یواشکی جوری که اون نبیندش شاید مثل یه خواب یا یه رویا...

...

وقتی از غربت ایام دلم می گیرد

مرغ امید من از شدت غم می میرد

سخت آشفته و غمگین بودم…  به خودم می گفتم: چرا اوهم این گونه رفتار کرد و فهماند که سپری شده ام.باید امروز یکی را بزنم، اخم کنم  و نخندم اصلا تا بترسند از من و … به لبخندی که میزد برایم به دستهای گرمش چشم های مهربانش همه و همه...
 چشم هایم درد می کند انگار چیزی در سرم فشار می اورد ، هرطرف می غلطم خوب ندارم فقط می دانم دوستش دارم به او فکر میکنم سخت به دستش اوردم.

خواب رفتم...

چشمم افتاد به چشم کودکی... غرق اندوه و بغض بود خودم بودم؟ عجیب بود همه بودند

شاد بودند بی پروا بودند اما من به تنهایی با تنهایی شاد بودم

بیدار شدم وقت رفتنم نزدیک بود دلم آغوشش را می خواست اما از دلم گذشتم

دلم او را با تمام وجود میخواهد

او پرنده ای آزاد است و من در بند... کاش بداند با گریه رفتم

شعریست رنگ چشم تو ،پنهان میان پلکهای مهربانت

روزی من این شعر قشنگ را با نور قسمت می کنم

ای بهترینم

صحن نگاه عاشقت را بر روی این مجنون عاشق باز کن

من هم ضریح قلب خود را غرق عشق پاکت می کنم........

یادت اون روز برفی وسط فصل زمستون

تو پریدی پشت شیشیه من زدم از خونه بیرون

یادت اشاره کردی آدمک برفی بسازم

واسه ساختنش رو برفا هرچی که دارم ببازم

گوله گوله برف سرد و روی همدیگه می چیدم

شاد و خندان بودم انگار که به آرزوم رسیدم

رو پیشونیش با یه پولک یه خال هندو گذاشتم

واسه چشماش دو تا الماس جای پوس گردو گذاشتم
رو سینش با شاخه یاس یه گلوبند و کشیدم

روی لبهاش با اجازت طرح لبخند رو کشیدم

یادم با نگرونی تو یه ها کردی رو شیشه

دزدکی برام نوشتی تکلیف قلبش چی میشه
شرم گرم لحظه ها رو توی اون سرما چشیدم

سرخیش رو پوست سرد آدمک برفی کشیدم

قلبم رو دادم نگفتم تن اون از جنس برفه

عاشقونه فکر میکردم نمیگفتم نمی صرفه
ولی فصل آشنایی زود گذر بود و گریزون

شما از اون خونه رفتین آخر همون زمستون

رفتی و قصه اون روز واسه من مثل یه خواب شد

از تب گرم جدایی آدمک برفی هم آب شد
کاشکی میشد که دوباره روبروت یه جا بشینم

یا که رد پات رو روبرف توی کوچمون ببینم

کاشکی میشد توی دنیا هیچ کسی تنها نباشه

عمر آدم برفی هامون امروز و فردا نباشه
قول میدم تا آخر عمر دیگه قلبم رو نبازم

بعد تو تا آخر عمر آدمک برفی نسازم ....